Tryshasla review Digg

Info:

Author:	Markus Niementhaler
Magazine:	Digg
Review language:	Dutch
Artist:	Secede
Rating:	8.5/10
Review date:	22 Jun 2005

Review:
Toen Wouter Eising, Bas de Kort en Kristian Peters vonden dat er nog een gat was in de Nederlandse elektronicamarkt, werd de lat meteen erg hoog gelegd. Op Sending Orbs was alleen plaats voor kwalitatief hoogstaande, bij voorkeur elektronische muziek, maar ook aan de verpakking – het artwork, zeg maar – werden hoge eisen gesteld. Dat het drietal niet zomaar hoog van de toren blies, bewezen ze vorig jaar, want voor de eerste release van Sending Orbs wisten ze niemand minder dan Kettel (aka Reimer Eising) te strikken, een artiest met naam en faam in het elektronicawereldje. Een uitstekende zet, want ‘Through Friendly Water’ was niet alleen een uitstekende plaat, ook de verkoopcijfers overtroffen de stoutste verwachtingen. Winst maken is echter niet het doel van Sending Orbs. De omzet wordt meteen geïnvesteerd in nieuwe projecten. Vandaag ligt de tweede uitgave van S.O. in de winkels, en weer werden kosten noch moeite gespaard om alweer een prachtig ogend (en bij nader aanhoren prachtig klinkend) product af te leveren.

Op het eerste gezicht zou je kunnen denken dat het voor een jonge elektronica-artiest (Secede, alias Lennard van de Last werd geboren in 1984) onbegonnen werk moet zijn om even goed te doen als gevestigde waarde Kettel. We mogen ons echter niet blindstaren op die leeftijd, want Secede is met ‘Tryshasla’ niet aan zijn proefstuk toe. Eerst en vooral is Van der Last niet één van die velen die even de gitaar aan de kant schuiven om ook eens wat te experimenteren met pc’s en laptops, computers en computermuziek hebben hem al van kindsbeen geboeid. (En wij die bij het woord “wonderkind” altijd dachten aan betweterige, wijsneuzen van zes die het getal pi uit het blote hoofd berekenen tot zevenendertig cijfers na de komma.)

De wereldwijde ‘communities’ op het internet brengen hem in contact met gelijkgestemde zielen. Al snel mag hij remixes maken voor lui als Proem, Machine Drum en Sleepy Town Manufactury, en via Monotonik lukt het hem ook eigen composities in mp3-formaat te verspreiden. In 2003 brengt Van der Last op Merck, het label waar o.a. Proem zit, de cd ‘Bye Bye Gridlock Traffic’ uit. Het debuut wordt gretig opgepikt door kenners en ingewijden en Secede wordt stilaan een mer(c)knaam die garant staat voor kwalitatief hoogstaande elektronica, precies datgene waar men bij Sending Orbs naar zoekt. Maar er zijn nog geïnteresseerden. Normaal gezien moest ‘Silent Flower Observers’ intussen al verschenen zijn bij Neo Ouija, maar de Britten lieten zich in de sprint met een fietslengte kloppen door Sending Orbs.

‘Tryshasla’ probeert in zesenvijftig minuten een verhaal te vertellen. De elf tracks dienen ook als één geheel gezien en beluisterd te worden. ‘Tryshalsla’ is het muzikale relaas van een stervende persoon, die in zijn laatste droom wordt meegevoerd naar het fantasieland Sanda. Misschien vindt u dit een beetje te ver gaan, en brouwt u liever uw eigen fantasieën en verhalen bij deze muziek. Dat kan ook natuurlijk. De prachtige illustraties van Jeroen Advocaat in het booklet kunnen u daarbij een flink stuk op weg zetten. Laat u trouwens ook niet afschrikken door de vreemde titel, ‘Tryshasla’ roept misschien herinneringen op aan de oervervelende, langdradige klanktapijten van Tangerine Dream, maar in de muziek van Van der Last zit gelukkig meer leven.

Ambient is een term die vaak zal bovengehaald worden wanneer men de sound van Secede probeert te vatten. Akkoord, maar toch is dit niet de vlag die de hele lading dekt. De elf werkstukken zijn inderdaad uitermate geschikt om te fungeren als achtergrond, maar het loont ook de moeite om er eens rustig voor te gaan zitten en aandachtig te luisteren naar de composities. Ook al zijn de nummers met een beat eerder schaars, deze plaat biedt niet de oersaaie, langgerekte geluidsdrab die men ons de dag van vandaag in reformwinkels onder de noemer ‘new age’ of ‘ambient’ probeert te verkopen. ‘Tryshasla’ leunt dan ook evenzeer (misschien zelfs meer) aan bij IDM, een stijl die Van der Last gegoten zit en waarin hij ongetwijfeld nog heel erg mooie dingen zal doen.