Blamstrain: Disfold

Terwijl andere elektronicalabels gebukt gaan onder tegenvallende verkoopcijfers en er in steeds groter getale mee stoppen, gaat Sending Orbs onverstoord verder met het uitbrengen van elektronische kwaliteitsmuziek. Sinds het label vorig jaar werd opgericht is er niet één slechte release in de catalogus geslopen, en dat is bewonderenswaardig. Sending Orbs weet telkens nieuwe artiesten te vinden die het label op unieke wijze kleur geven, nu eens met een release die tegen de dubtechno aanschurkt (Yagya), dan weer met een album dat de melodieuze weelderigheid in de elektronica terugbrengt (Kettel en Secede, bijvoorbeeld). Voor de zesde release wisten ze Blamstrain te strikken, een jonge Fin met een fascinatie voor computermuziek. Op Disfold maakt hij een grote sprong voorwaarts.

Blamstrain, oftewel Juho Hietala, is geen nieuwkomer in de elektronica. Al op zeventienjarige leeftijd bracht hij zijn muziek onder bij netlabels als Kahvi en Thinner, twee broednesten voor talentvolle musici. Een jaar later debuteerde hij op albumformaat bij het Amerikaanse Merck Records met Ensi, een plaat vol vliegensvlugge glitches en messcherpe ritmes. Waar dit oude werk soms verzandt in elektronisch gepriegel op de vierkante millimeter, daar vaart Disfold een heel andere koers. In acht lange bewegingen zet Hietala een conceptueel totaalalbum neer, waarop naar hartelust gevarieerd wordt in sfeer en toonzetting. Hietala trekt het tempo hier aanzienlijk omlaag en verzwaart zijn composities met gewichtige soundscapes en bassen van lood. Afgaande op de albumhoes neemt hij je mee in een magische trip door het grootstedelijke ondergrondse, waar naamloze figuren zich verwonderen om sprookjesachtige taferelen.

En daar past stemmige sfeermuziek bij. Muziek die voortdurend in beweging is, maar je genoeg ruimte gunt voor persoonlijke beleving. Op Diacedita stappen we nietsvermoedend de sprookjesmetro in en kijken we verwonderd rond. Er zweven lichtkogels door het treinstel en wanneer in de verte een fonkelmelodie door de intercom klinkt, komen uit alle hoekjes en gaatjes fladderende vlinders tevoorschijn. Met Sight Of Field komt de metro in beweging en trekt de omgeving aan ons voorbij. Eerst nog bovengronds, door de uitgestrekte buitenwijken van deze sprookjesstad, maar vanaf Nyt Revisited steeds verder de diepte in. De gerbera’s die tegen het raam groeiden verdorren wanneer de muziek donkerder en dreigender wordt. De vlinders ontsnappen door ventilatiegaatjes en boosaardige insecten nemen hun plaats in. Tot daar ineens wit hellelicht de metro vult en we met oorverdovende ruis van A Song For Jonas een nieuwe dimensie bereiken. Er is geen noodrem. We zitten gevangen in dit voortrazende voertuig dat een halsbrekende dodenmansrit maakt. Blamstrain lacht sardonisch vanachter de bediening.