Kettel: My Dogan

Kritische jongen, die Kettel. In interviews laat hij weinig heel van de hedendaagse elektronische muziek. Inclusief zijn eigen vroegere werk, overigens. Achter Kettel gaat Groninger Reimer Eising schuil. Zo nuchter als de Noorderling zijn mening geeft over andermans en eigen werk, zo speels en losgebroken toont hij zich in zijn muziek. Oké, het vorig jaar verschenen Through Friendly Waters klonk toch ietwat donker. My Dogan, zijn zesde alweer, is weer zo licht dat het pijn doet. Het is ook zijn beste plaat tot nu toe.

Eising heeft zich van zijn grote voorbeelden ontdaan. Ja, tuurlijk klinken echo's van de vroegere Aphex Twin en Plaid nog steeds door. Dominant zijn ze niet meer, eerder bouwstenen. Waar het bij Kettel tegenwoordig dan wel om draait? Melodieën. Wonderschone melodieën. Op eerder werk van de Groninger waren die er ook, sneeuwden echter te vaak onder in de muzikale chaos. Op My Dogan is Kettel de rust zelfde. Betekent overigens niet dat zijn muziek ook zo klinkt. nog steeds rollen de hectische ritmes over elkaar heen, doen de merkwaardige samples een rondedansje en fluiten de vogels je toe. Maar die melodieën, ze blijven overeind. En wonderschoon dat ze zijn. Zo mooi dat je er, ondanks alle vrolijkheid op My Dogan, vanzelf triest van wordt. Melancholisch triest, wel te verstaan. Precies dat wat goede muziek behoort te doen. Nee, Plaid, Aphex Twin en Boads of Canada mochten willen dat ze zelf zo'n goede plaat hadden gemaakt.