Secede: Vega Libre

Zo kennen we Sending Orbs. Als een label van kwaliteitsalbums. Nog maar amper bekomen van de halsbrekende metrorit die we met Blamstrain (zie de cut.up.recensie hier) door ondergronds urbania maakten, ligt daar alweer een fonkelnieuwe release op stapel. Vega Libre, het vierde studioalbum van de jonge en talentvolle Lennard van der Last. Een jongen die net als de Finse Blamstrain debuteerde op het illustere Merck Records, en sindsdien een dijk van een naam heeft opgebouwd in de elektronicascene. Met reden. Zijn weelderige computermuziek is keer op keer van uitzonderlijk hoog niveau en nadert de absolute perfectie met ieder album een stapje dichter. Op Vega Libre geeft hij een inspirerend lesje ‘muziek componeren met de computer’.

Artiesten die goede tracks uit hun zwarte kastjes toveren, zijn er genoeg. Artiesten die met hun hele arsenaal aan randapparatuur sferen, geuren, beelden en kleuren kunnen oproepen, die zijn zeldzaam. Van der Last is zonder twijfel een artiest van het laatste soort. Het is moeilijk om je gedachten niet te laten afdwalen op zijn melodierijke sprookjesmuziek, je te laten meeslepen naar een dromerig universum waar de natuur altijd in volle bloei is. Tot nu toe gaf hij bij iedere sprookjesvertelling een ruime inleiding, maar op Vega Libre komt hij direct ter zake. Lome, kraakheldere ritmes geven direct de maat aan op de openingstrack Vega Libre, waarna een prachtige melodie van microgeluidjes van de speakers spat. Het broeit, het borrelt, het ruist, het beweegt. De toon is gezet met een solide groove, die wordt doorgezet en aangedikt in tracks als The Citadel en The Marvel. Dikke synthmelodieën die voortdurend van tint veranderen zwepen het geheel nog eens extra op, om in het fantastische Entering Next een prachtig samenspel aan te gaan met de vocalen van Phinx.

Van hieruit bouwt Van der Last zijn album gecontroleerd af met geraffineerde ambient, om je in de laatste tracks toch eindelijk naar zijn stralende sprookjeseiland te brengen. Een eiland van schitterende zee panorama’s, sinaasappelbomen en een strand dat zó wit is, dat het wel op negentig graden gewassen lijkt. Prachtplaat.