Legiac: Mings Feaner

Legiac is ontstaan uit een samenwerking tussen de Nederlanders Funckarma en Cor Bolten, en het artwork in het boekje en op de cd is verzorgd door Jeroen Advocaat. Het oogt allemaal heel mooi, en als we in het schijfje zelf duiken, laat het zich ook allemaal zeer vlot aanhoren: duistere ambient soundscapes, geklik, geratel, intelligent in elkaar gestoken slagwerk, de occasionele ritmische ontsporing en natuurlijk een ondertoon van stedelijke melancholie. Maar wat vooral ook opvalt, is hoe goed Legiac naar Autechre geluisterd heeft.

Tot in de songtitels toe is de invloed van Autechre merkbaar. Wat te denken van titels als ‘Vega Orbid’, ‘Tretz Dizm’ of ‘Elvers’? Het had zo uit ‘Tri Repetae’ kunnen komen. Legiac maakt evenwel niet zo’n donkere, diverse muziek als Autechre en dat is jammer, want zoals eerder aangestipt begint ‘Mings Feaner’ uiterst veelbelovend. In een track als ‘Actino’ voelde ik me zo wegglijden in een ondergronds netwerk van donkere, onverkende tunnels en gangen, die beurtelings over- en onderbelicht werden. Dit staaltje fluisterstille, schaduwrijke ambient doet erg denken aan Scanner, maar dan toegankelijker. Op ‘Dide Skin’ vind je zelfs een kippenvelmoment, op het ogenblik dat in de mathematisch geconstrueerde jungle van dat nummer de melancholie haar onverbiddelijke intrede doet. Dan zijn we echt in sf-land.

Het gevoel verstrikt te raken in een verwarrende, dromerige onderwereld keert doorheen de hele plaat terug. De mooi uitgesponnen gitaarintro in ‘Elvers’ is daarvan een even goed voorbeeld als het eeuwige vallen in de aanzuigende soundscape van ‘Faex Decimate’. Maar na een tijdje treedt verveling op, en voorspelbaarheid. Ik had zeker het gevoel naar werk te luisteren van vakmannen, maar een déjà écouté-gevoel begon onvermijdelijk de kop op te steken vanaf het zevende en achtste nummer, en dan had ik nog de helft van de cd voor de boeg. Zo is ‘Tretz Dizm’ een betere versie van de opener, en heeft datzelfde nummer nog een betere versie in ‘Vega Orbid’: alledrie zwemen ze wat naar oosterse mystiek, en waar het ene nummer daarin een wat betere versie presenteert van de 90’s schmalz van Enigma, daar bloeit het andere nummer wonderwel open in een prachtige, Arabisch geïnspireerde flard muziek onder een spaarzame 4/4 beat.

De wetenschap dat er niet genoeg in het songmateriaal gesneden is, haalt de totale score van ‘Mings Feaner’ naar beneden. Er staan te veel tracks op die structureel, qua samples en sfeer heel sterk bij elkaar aanleunen, en ook teveel putten uit hetzelfde bronmateriaal (voor de goede verstaander: elektronica uit de jaren ’90). Dat betekent echter niet dat het geen goede cd is, en als u een elektronicaminnende of ambientliefhebbende vriend hebt voor wie u nog een verjaardagscadeau zoekt, zal u met ‘Mings Feaner’ niks verkeerd doen. À la prochaîne!